Σε αυτή τη χώρα, το πένθος δεν τελειώνει ποτέ.
Αντίο Έλενα.
Αντίο Βάσω.
Αντίο Βούλα.
Αντίο Τασούλα.
Αντίο Αγάπη.
Αντίο Βάσω.
Αντίο Βούλα.
Αντίο Τασούλα.
Αντίο Αγάπη.
Αυτός ο κόσμος δεν ήταν για εσάς.
Όχι γιατί δεν αντέχατε,
αλλά γιατί δεν σας προστάτευσε.
Όχι γιατί δεν αντέχατε,
αλλά γιατί δεν σας προστάτευσε.
Δεν ήσασταν αριθμοί.
Ήσασταν ζωές.
Ήσασταν ζωές.
Η Έλενα, 45 ετών, από το Φωτεινό Τρικάλων.
Δώδεκα χρόνια στη γραμμή παραγωγής, δώδεκα χρόνια κόπου.
Δώδεκα χρόνια στη γραμμή παραγωγής, δώδεκα χρόνια κόπου.
Η Βάσω, 42 ετών, μητέρα δύο παιδιών.
Άφησε το επάγγελμά της για να σταθεί όρθια στην πανδημία,
για να μη λείψει τίποτα από το σπίτι της.
Άφησε το επάγγελμά της για να σταθεί όρθια στην πανδημία,
για να μη λείψει τίποτα από το σπίτι της.
Η Βούλα, μητέρα τριών παιδιών.
Έμεινε εγκλωβισμένη στις φλόγες,
εκεί που έδινε το ψωμί της.
Έμεινε εγκλωβισμένη στις φλόγες,
εκεί που έδινε το ψωμί της.
Η Αναστασία ή Τασούλα.
Γύρισε από τη Γερμανία,
μετρώντας μέρες για τη σύνταξη.
Δεν πρόλαβε να χαρεί την επιστροφή της.
Γύρισε από τη Γερμανία,
μετρώντας μέρες για τη σύνταξη.
Δεν πρόλαβε να χαρεί την επιστροφή της.
Και η Αγάπη…
σύζυγος, μητέρα, γιαγιά.
Αγνοούμενη μέχρι την τελευταία στιγμή,
παρούσα για όλους, εκτός από την ίδια.
σύζυγος, μητέρα, γιαγιά.
Αγνοούμενη μέχρι την τελευταία στιγμή,
παρούσα για όλους, εκτός από την ίδια.
Δούλευαν νύχτα,
για να φροντίζουν τη μέρα τις οικογένειές τους.
Για ένα μεροκάματο που δεν άξιζε το τίμημα.
για να φροντίζουν τη μέρα τις οικογένειές τους.
Για ένα μεροκάματο που δεν άξιζε το τίμημα.
Δεν είχαν τίποτα άλλο να δώσουν.
Και έδωσαν… τη ζωή τους.
Και έδωσαν… τη ζωή τους.
Δεν ήταν «ατύχημα». Ήταν έγκλημα συνθηκών.Αυτό που συνέβη στα Τρίκαλα δεν είναι εξαίρεση.
Είναι ο κανόνας ενός εργασιακού μεσαίωνα.
Είναι ο κανόνας ενός εργασιακού μεσαίωνα.
Όπου η ανάγκη γίνεται εκβιασμός.
Όπου η φτώχεια σε μαθαίνει να σιωπάς.
Όπου η «ανάγκη για δουλειά» βαφτίζεται ανοχή στον κίνδυνο.
Όπου η ζωή του εργαζόμενου ζυγίζεται απέναντι στο κόστος.
Όπου η φτώχεια σε μαθαίνει να σιωπάς.
Όπου η «ανάγκη για δουλειά» βαφτίζεται ανοχή στον κίνδυνο.
Όπου η ζωή του εργαζόμενου ζυγίζεται απέναντι στο κόστος.
Δεν μιλάμε πια για αμέλεια.
Μιλάμε για συστηματική έκθεση ανθρώπων στον θάνατο.
Μιλάμε για συστηματική έκθεση ανθρώπων στον θάνατο.
Για χώρους χωρίς επαρκή μέτρα προστασίας.
Για ελέγχους-σφραγίδες.
Για νόμους που υπάρχουν μόνο στο χαρτί.
Για ελέγχους-σφραγίδες.
Για νόμους που υπάρχουν μόνο στο χαρτί.
Και κάθε φορά που καίγεται ένα εργοστάσιο,
κάθε φορά που σκοτώνεται ένας άνθρωπος στη δουλειά του,
το σύστημα λέει: «ήταν ατυχία».
κάθε φορά που σκοτώνεται ένας άνθρωπος στη δουλειά του,
το σύστημα λέει: «ήταν ατυχία».
Όχι.
Ήταν προβλέψιμο.
Και ό,τι είναι προβλέψιμο και δεν αποτρέπεται, είναι ευθύνη.
Ήταν προβλέψιμο.
Και ό,τι είναι προβλέψιμο και δεν αποτρέπεται, είναι ευθύνη.
Ως εδώ.Η εργασία δεν είναι θυσία.
Η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια.
Η ζωή δεν είναι κόστος.
Η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια.
Η ζωή δεν είναι κόστος.
Κανένας άνθρωπος δεν είναι αναλώσιμος.
—
Σε αυτή τη χώρα,
τα κλάματα δεν προλαβαίνουν να στεγνώσουν.
Το πένθος δεν τελειώνει ποτέ.
Αλλάζει μόνο ονόματα, πρόσωπα, ηλικίες.
τα κλάματα δεν προλαβαίνουν να στεγνώσουν.
Το πένθος δεν τελειώνει ποτέ.
Αλλάζει μόνο ονόματα, πρόσωπα, ηλικίες.
Άλλοτε γυναίκες που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι.
Άλλοτε παιδιά.
Άλλοτε άνθρωποι που βρέθηκαν απλώς στο λάθος σημείο.
Άλλοτε παιδιά.
Άλλοτε άνθρωποι που βρέθηκαν απλώς στο λάθος σημείο.
Φτάνει πια.
Ξεμείναμε από δάκρυα.
Ξεμείναμε από δάκρυα.
Ειλικρινή συλλυπητήρια στις οικογένειες.Καμία ζωή δεν ήταν αναλώσιμη.
Καμία δεν πρέπει να ξεχαστεί.