Τα σίδερα πετούν φωτιές
και εμείς πάμε οπού μας βγάλει,
ο θάνατος όλους μας καλεί
για ένα χορό στα Τέμπη.
Μάνα δεν θα γυρίσω
σήμερα
θα φύγω με τους πενήντα έξι,
εκεί στο λευκό νησί
που ζεις χωρίς ζακέτα.
Μόνο που μάνα
δεν πρόλαβα ακόμα να
αγαπήσω
και η ζωή μου χρωστά
ήλιους και θάλασσες,
στου έρωτα το χρώμα.
Εμείς ταξίδι κάναμε
σε άλλους κόσμους τώρα,
μα πενήντα επτά ψυχές
περιμείνουνε το δίκαιο ακόμα.
Πόσα καράβια φεύγουνε
και πόσα τραίνα πάνε,
στο πάμε εμείς και βλέπουμε
στο πάμε οπού μας βγάλει.
Ένα τραίνο η χώρα μου
χωρίς κάνεις να έχει ευθύνη,
νερό και αγιασμός ο ποταμός
δροσιά για τα νεκρά παιδιά μας.
γιάννης καρατζούδης
